تبليغاتX
دیوونه قلب خستتم

دیوونه قلب خستتم

زیاد جدی نگیر

 

 عطر نرگس ،رقص باد / نغمه شوق پرستو هاي شاد / خلوت گرم كبوتر هاي مست‌/

نرم نرمك مي رسد اينك بهار /  خوش به حال روزگار  ...

              

سلام سلام  ؛ سال نو  رو به همه دوستاي خودم تبريك مي گم و اميد وارم سال 88 ، سال بر آورده شدن همه آرزوهاتون باشه

 

                                                  

 روزها بگذشت و تقويم زمان تكميل شد

سالمان با صوت " حول حالنا " تحويل شد

 

                 

اگه زمستون نبود ،اگه دونه هاي برف  گيسوان درختا رو سپيد نمي كرد ، اگه زمين از شدت سرما يخ نمي زد،اگه ابراي سياه و سمج آسمون آبي رو تيره نمي كرد ، اگه باغ بي برگ و بار نمي شد ،  از اومدن بهار انقدر ذوق نمي كرديم .

وقتي بهار آروم و دست افشان از راه مي رسه ؛ يعني فصلي ديگه از زندگي آغاز شده ؛ يعني زندگي ميتونه سبز باشه ( دقت كنيد !!!! ميتونه سبز باشه  اگه ما بخوايم ) و همچنان به راه خودش ادامه بده  ؛ يعني ميتونيم از نو آغاز كنيم و خزون و زمستون رو به باد فراموشي بسپريم‌(الان حتما همتون ميگين اي بابا  اين چقدر شعار ميده !!!!!!!! ولي بدونين كه ميشه بازم اگه خودمون بخوايم )

اومدن بهار  ، اومدن عيد و نوديده . نويد دگرگون شدن و تغيير كردن و از سياهي ها و پژمردگي ها به سپيدي و شكفتن رو كردن .

اومدن بهار ، اومدن اميد و طراوته و فرار از تلخي ها و رسيدن به شيريني .

بهار فصلي از 4 فصل طبيعته با يه دنيا حرف و پيام ؛ پيام به كسايي كه گاهي فراموش مي كنن بعد از زمستون بهاري هم هست و بعضي

 وقتا اونقدر در خزون متوقف مي مونن كه سبز شدن و سبز بودن رو از ياد مي برن .

بهار مياد تا به ما بگه فرصت تازه اي براي زندگي داريم و مي تونيم از اين فرصت به بهترين نحو استفاده كنيم ...

                   

                                                                                                                                                   اينم يه سفره 7سين خوشگل تقديم به همه شما ...

     

 

 

نوشته شده در بیست و نهم اسفند 1387ساعت 15:13 توسط مرجان| |

             

آسمون بغضشو تو پرده ي ابراي سياهش پاره مي كرد

 

رعد و برق ، نگاه شهرو با صداش خواب زده مي كرد

 

زمين از اين همه سنگيني به روي شونش گله مي كرد

 

همچنان پاي پياده فارغ از نگاه ابر آسموني

 

بي نياز از غصه ها و گله هاي برگاي خزوني

 

جاده هاي بي كسي رو طي مي كرد آروم ، آروم

 

تن غربت رو مي شستم توي قطره هاي بارون

 

من به ياد عطر بارون زده ي گلاي پونه

 

مي كشيدم پاي خستمو تو جاده به هواي بوي خونه

 

وقتي كه صداي خونه منو تا آخر جاده مي كشونه

 

اين سرابه توي جادست كه چشمامو مي سوزونه

         (( سياوش قميشي ))    

نوشته شده در هشتم اسفند 1387ساعت 15:40 توسط مرجان| |