تبليغاتX
دیوونه قلب خستتم

دیوونه قلب خستتم

زیاد جدی نگیر

دویده و دویده و دویده

                                         شکر خدا به آرزوش رسیده

نشسته با هزار امید یه گوشه

                                         لباسهای اتو زه می پوشع

سامسونتش همیشه روبروشه

                                         کتاب و بیسکوییت و جزوه توشه

با این که با مرام و باکلاسه

                                          یه خورده بینوا و آس و پاسه

از این کلاس به اون کلاس روونه

                                          دانشجویه فقط باید بخونه

اهل کتاب و ورزشه با سی دی

                                          راه می ره مثل عباس جدیدی!

ژتون میده غذاشو که میگیره

                                          زود میخوره زگشنگی نمیره

می خواد تا دکترا بخونه به به

                                          توی حموم می زنه زیر چه چه

باهوشه و نه لوس ونه حسوده

                                          از اولش همیشه ساده بوده

با این که با سوادوبی رقیبه

                                          اما میون خیلی ها غریبه

دانشجوهای جور واجوری دیده

                                         همونجوری که پیش از این شنیده

پسرهای اونجورکی فراوون

                                         تو کار حرف .وا. و دود قلیون

درپیتن و پخمه و پر افاده

                                         دانشگاهه از سرشون زیاده

بعضیاشون یه جوری گیج و بیقن

                                          فقط تو کار دخترو رفیقن

نامه میدن به دخترای پررو

                                          حرف میزنن با شاسبیل و ابرو

دانشجوئن اما ندید بدیدن

                                          پول می ریزن به پای هرکی دیدن

دخترای اونجوری هم فراوون

                                          دانشجوئن اما همیشه حیروون

نمی دونم چه جور شده که آسون

                                           قبول شدن علافای خیابون؟

بعضیاشون که خیلی بی کلاسن

                                          تو کار مد و تیپ و التماسن

موبایلین اما یه کم خسیسن

                                          رو باجه ها شماره مینویسن

توکیفهاشون به جای جزوه هاشون

                                         پرشده ازآینه و خط لباشون

دراز باشن یا یه خرده ریزه

                                         خدانکرده ریملش نریزه

بعضیاشون پیش پسرها لوسن

                                          مرغای بی زبون بی خروسن

وقتی که مردم از بیرون میبینن

                                           میگن همه دانشجوها همینن

این میشه که اونم میشه رفوزه

                                           تو این آتیش خشک و ترش می سوزه!

نوشته شده در بیست و هشتم شهریور 1386ساعت 23:31 توسط مرجان| |
                           

عزیزم مایل بودم روزی که میمیرم

قلبم رااز سینه ام بیرون بیاوری و

ببینی روی آن نوشته شده گل قشنگم

امید زندگیم محبوب زیبای من دوستت دارم

به حد پرستش و برای همیشه

                            

 

نوشته شده در بیست و سوم شهریور 1386ساعت 16:16 توسط مرجان| |

 بی عشق بی پرنده دلت سرد می شود

                                      تنها که می شوی نفست درد می شود

ایوب هم که باشی ازاین کوچه های تنگ

                                      وقت عبور حوصله  نامرد  می شود

اینجا به خود که می رسی از دست می روی

                                       هرچه نگاه پشت سرت گرد می شود

یک بار با همیشه ی این فصل بوده ای

                                        از برگ های مرده دلت سرد می شود

از خواب های من گل جادویی ات هنوز

                                        وقتی که بی تومی گذردزرد می شود

آری وداع می کنی و عشق مرده است

                                         ومثل پیش خاطره ولگرد می شود

 

نوشته شده در نوزدهم شهریور 1386ساعت 16:15 توسط مرجان| |

درجلسه ی امتحان عشق

من مانده ام ویک برگه سفید!

یک دنیا حرف ناگفتنی

ویک بغل تنهایی و دلتنگی...

درد دل مندر این کاغذ کوچک جا نمی شود !

در این سکوت بغض آلود

قطره ی کوچکی هوس سرسره بازی می کند!

وبرگه ی سفیدم

عاشقانه قطره رابه آغوش می کشد!

عشق تو نوشتنی نیست...

در برگه ام کنار آن قطره

یک قلب کوچک می کشم!

وقت تمام است

برگه ها بالا!!!!!!!                                          

                                                         

 

نوشته شده در پانزدهم شهریور 1386ساعت 15:37 توسط مرجان| |

اگه عشقم حقیره

                     

                          اگه جسمم کویره

اگه همیشه تنهام

                          

                           اگه خالیه دستام

 

                                                 برای تو عاشقترین عاشق دنیام

نوشته شده در چهاردهم شهریور 1386ساعت 0:2 توسط مرجان| |

عاشقت بودم... یادت هست ؟

گفتم که دوستت دارم...

گفتی که کوچکی برای برای دوست داشتن

رفتم تا بزرگ شوم

اما آنقدر بزرگ شدم که

یادم رفت عاشقت هستم

                                 

                          

نوشته شده در یازدهم شهریور 1386ساعت 15:30 توسط مرجان| |

بایک شکلات شروع شد.من یک شکلات گذاشتم توی دستش. او یک شکلات

گذاشت توی دستم . من بچه بودم . او هم بچه بود.سرم را بالا کردم.سرش را

بالا کرد.دید که مرا می شناسد .خندیدم گفت :دوستیم؟ گفتم: دوست دوست .

گفت تا کجا ؟ گفتم : دوستی که تا نداره .گفت :تا مرگ!خندیدم و گفتم :من

که گفتم تا ندارد!گفت : باشد تا پس از مرگ !گفتم :نه نه نه تا ندارد.

گفت : قبول تا آنجا که همه دوباره زنده می شوند یعنی زندگی پس ازمرگ باز هم

باهم دوستیم.خندیدم .گفتم:تو براش تا هر کجا که دلت می خواد یک تا بذار.اصلا

یک تا بکش از این دنیا تا آن دنیا.امامن اصلا تا نمیذارم.نگاهم کرد .نگاهش کردم

باور نمی کرد .می دانستم او می خواست حتما دوستی مان تا داشته باشد.دوستی

بدون تا را نمی فهمید.

گفت : بیا برای دوستی مان یک نشانه بذاریم.گفتم: باشه تو بذار.گفت :شکلات.

هر بار که همدیگه رومی بینیم یک شکلات مال تو یکی مال من .باشه؟گفتم: باشه.هرباریک شکلات می گذاشتم توی دستش اوهم یک شکلات توی دست من

باز همدیگر را نگاه می کردیم یعنی دوستیم .دوست دوست.من تندی شکلاتم را

باز می کردم ومی گذاشتم توی دهانم وتندتند آن را می مکیدم.می گفت :شکمو!

تو دوست شکمویی هستی.و شکلات را می گذاشت توی یک صندوق کوچولوی

قشنگ .می گفتم:بخورش!می گفت:تمام می شود می خوام تمام نشود.برای همیشه بماند.

صندوقش پر از شکلات شده بود.هیچ کدامش را نمی خورد.من همه اش را خورده بودم.گفتم:اگر یک روز شکلات هاتومورچه ها بخورند یاکرم ها آن

وقت چه کار می کنی؟گفت:مواظبشان هستم.می گفت می خواهم نگه شان دارم

تا موقعی که دوست هستیم ومن شکلاتم رامی گذاشتم توی دهانم ومی گفتم:نه

نه تا ندارددوستی تا ندارد.

یک سال دوسال چهارسال هفت سال ده سال و بیست سال شده است.او بزرگ

شده است.من بزرگ شده ام.من همه شکلات ها رو خورده ام.او همه شکلات ها

رو نگه داشته است.او آمده است امشب خداحافظی کند.می خواهد برود.برودآن

دور دورهامی گوید: می روم اما زود برمی گردم من می دانم می رود و

برنمی گردد.یادش رفت شکلات را به من بدهد.من یادم نرفت.یک شکلات

گذاشتم کف دستش گفتم: این برای خوردن.یک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش :

این هم آخرین شکلات برای صندوق کوچکت.یادش رفته بود که صندوقی دارد

برای شکلات هاش.هردو را خورد.خندیدم.می دانستم دوستی من تا ندارد.می دانستم دوستی او تا ندارد.مثل همیشه .خوب شد همه شکلات ها رو خوردم. امااو هیچ کدومشون رو نخورد.حالا با یک صندوق پر از شکلات نخورده چه خواهد 

کرد؟؟؟؟؟؟؟

 

   

 

 

 

 

نوشته شده در ششم شهریور 1386ساعت 0:0 توسط مرجان| |

گفتم :اگردوباره به دنیا می اومدی باز هم عاشق من می شدی؟

گفتی : آره عزیزم

گفتم : اگر بهت بگم برام انگشتر نقره بخر قبول می کنی؟

گفتی : آره دوست من

گفتم : می دونی سال وروز تولد من کی هست؟

گفتی : شاید!

گفتم : آیا بهتر از من توی جهان وجود داره واسه تو؟

گفتی: ممکنه!

گفتم : می تونی با من زندگی کنی ؟

گفتی : نه!!!

دیگه ازت نمی پرسم : دوستم داری یا نه؟ چون می دونم که میگی :نه احمق جوووووووووون!!!!!!!!!!!!

                            

نوشته شده در سوم شهریور 1386ساعت 16:47 توسط مرجان| |
نوشته شده در یکم شهریور 1386ساعت 15:21 توسط مرجان| |

کاش آن لحظه که می خواستی چشم هایت را برای همیشه از من بگیری

آوازمحزون قلب شکسته ام را می شنیدی.آواز غمگین قلبم را تمام قناری های

عاشق شنیدند تو چرا نشنیدی؟؟؟؟

قلبم را بارها شکستی اما باز با تمام وجود تو را خواستار بودم.

نیازی نبود برای یافتن معنی عشق همه کتاب ها را زیروروکنی.کافی بودفقط

یک بار به نگاهم چشم می دوختی.ولی نگاه یخ زده ات هرگز گرمای نگاهم را

حس نکرد ومن مطمئنم قلب سردت هیچ گاه گرم نخواهد شد.چون قلب تو روز به روز سردتر می شود وآفتاب عشق من نیز به زودی غروب می کند و فقط تو

می مانی همراه با قلب یخ زده ات...

 

نوشته شده در یکم شهریور 1386ساعت 15:19 توسط مرجان| |

                      

 

وقتی که خودم را از بالای ساختمان پرت کردم...

در طبقه دهم زن و شوهربه ظاهر مهربانی را دیدم که با خشونت مشغول دعوا بودند.

در طبقه نهم مردی قوی جثه و پر زوررا دیدم که گریه می کرد.

در طبقه هشتم خانمی داشت گریه می کرد چون نامزدش تر کش کرده بود.

در طبقه هفتم کسی را دیدم که داروی ضد افسردگی هر روزش را می خورد.

درطبقه ششم مرد بیکاری را دیدم که هنوزهم روزی هفت روزنامه می خواندتا بلکه کاری پیدا کند.

درطبقه پنجم آقایی به ظاهر ثروتمند را دیدم که در خلوت به حساب بدهکاری هاش میرسید.

در طبقه چهارم جوانی را دیدم که بازهم با نامزدش کتک کاری می کرد.

در طبقه سوم پیرمردی را دیدم که چشم به راه است تا شاید کسی به دیدنش بیاید.

در طبقه دوم خانمی را دیدم که به عکس شوهرش که از شش ماه قبل مفقود شده بود زل زده بود.

قبل از پریدن فکر می کردم از همه بیچاره ترم اما حالا می دانم که هر کسی گرفتاری ها

و نگرانی های خودش را دارد.و تازه فهمیدم وضع آن قدرها هم بد نبود.حالا کسانی که دارند

همین الان مرا نگاه می کنند فکر می کنند بعد از دیدن من وضعشان آن قدر ها هم بد نیست...

نوشته شده در یکم شهریور 1386ساعت 14:54 توسط مرجان| |