این شعرم واسه محسن یگانه  هست این شعرو گذاشتم واسه همه ی اونایی که از

طرف مقابلشون بدجوری شکست عشقی خوردن.........

     بنویس از سر خط

     بنویس که دلت دیگه به یاد اون نیست

     بنویس که بدونه وقتی نباشه قلبت ازغصه خون نیست

      اون که گذاشتو رفت

      یه روز سرش به سنگ می خوره بر می گرده

      دیگه صداش نکن

      بذار خودش بیاد دنبالت بگرده

      دیگه گریه نکن

      آخه اشک تو باعث شادی اونه

      دیگه به پاش نسوز

      آخه اون واسه تو دل نمی سوزونه

      اگه می خواست می موند

      حالا که رفتو غصش رفته زیادم

      اگه پیشم می موند

      می دیدی جز اون به هیچ کی دل نمی دادم

مقابل دریا که می رسم

فقط برای چشمهایت دعا می کنم

اما تو هرگز مستجاب نمی شوی

ببار

ببار که باز باورت کنم

اهل همین کوچه پس کوچه های بارانی

راستی قرارمان

همان ساعت "نمی دانم"

ساعت لجوجی

که هیچ عقربه ای

روی شانه هایش به خواب نمی رود

تو همیشه فرصت کوتاه منی

برای شعر

تا می آیم زمزمه ات کنم

زود تمام می شوی

می دانم سالهاست

ساعت قرارمان

یک دقیقه به هیچ است

ومن همیشه فقط یک دقیقه

دیر می سم...

ما که آخر نفهمیدیم عشق یعنی چی ولی حالا اینو داشته باشید.

عشق رسیدن نیست

نه بوسیدن هم

نه خیره به چشمان هم شدن.

به گمان من

عشق این است ،

جهشی از من تا تو

از تو تا من

طغیان می کند

بر روی مرزی ملتهب

بی نقشه بی تفکر بی نشان

لبانش هیاهوی واژه هاست

پرتلاطم ، آهنگین

سرود خوان معجزه ایست از بلوغ.

بی امان ، بی تردید

اندازه می کند

زمان را ،ثانیه را ، دقیقه را

به بازی می گیرد تقدیر را

در هم می کوبد

بی تاب و بی قرار

بی واهمه عریان می کند غرور را

در خواب نمی رود

می شمارد

دانه دانه قطره ها ی باران را

رسوخ می کند در روح

فاصله ، قانون، جدایی نمی شناسد

تصویر می سازد پی در پی

رنگ می زند جنون را

عمیق و گسترده

جای پای می گذارد در دل.

بی پایه ، بی دلیل

شیون می کند

هر شب نیازش

غوطه خوردن است در اشک

آری عشق این است

باشی یا نباشی

جزء تو نمی بیند

می رود ، می آید

خسته نیست

خون می خورد

درد می کشد

آواز می خواند

نمی نشیند هرگز

برای نشستن نیست.

بی سکون آغاز می کند

جریان دارد حرکت می کند

نه از شبی تا صبح

نه از روزی تا سال

از دمی تا خاک

نقش می بندد با تو

تا مرگ تا خواب تا ابد.

آری عشق این است

قدیسه ایست بی حجاب

با تو محرم می شود

با تو می خوابد

با تو بیدار است

رهایت نمی کند

می ماند

وفادار و صمیمی

این رسم اوست

در تارو پود تو نقش می سازد

از رنگ خویش

نه برای هر کس

نه برای هر دل

و

عشق این است.

بازیچه ی خیال...

                                          دل شكسته ام را خريدار نباشد

                                      آيا كسي هست كه وصله زند دل من

                                نمي دانم چرا اين دل من براي تو خود را باخت 

                                    ولي مي دانم كه چرا تو دلم را شكستي

هنوز هم رنج سفری دور و دراز را به دوش می کشم.نگاهم در کوچه پس کوچه های زندگی گم شده است.

   مثل تمام شب های خاموش دلم گرفته .تمام لالایی های کودکانه در خاطرم مانده..می خواهم مهتاب رادر دستانم بگیرم و آن را به تمام دلتنگ ها تقدیم کنم.

                         بنویس از غربت و تنهایی. بنویس از لحظه های تلخ هجران .

                                بنویس از چشمانی که از فراق تو بارانی اند.

                            بنویس از روز های بهاری که در کویر دلم زندانی اند.

 من از این فاصله ها سخت دلگیرم. بی تو اینجا چه غریبانه شبی

        میمیرم . دیرسالی است که میخواهم ازاینجابروم ولی انگاربا

            قلب زمین زنجیرم. مثل این است که من با همه هق هق

                 خود روی سجاده احساس تو جان می گیرم . تو مانند

                      بهاری هستی که در زمستان شکوفه ها را به یاد

                                                                                        من می آورد ...

عشق یعنی دستهایم مال توست
چشمهای خسته ام دنبال توست
عشق یعنی ما گرفتار همیم
دوستدار هم ، طرفدار همیم                                           
هر چه می خواهد دلش آن می کند
می کشد مارا وکتمان می کند
عشق غیر از تاولی پردرد نیست
هرکس این تاول ندارد مرد نیست
آمدم تا عشق را معنا کنم
بلکه جای خویش را پیدا کنم
آمدم دیدم که جای لاف نیست
عشق غیر از عین و شین و قاف نیست

         کاش می توانستم بگویم چقدر دلتنگ لحظاتی هستم که ساده از آن گذشتم.

         زندگی در حالی سپری می شود که نمی دانم آیا فردایی هست یا نه ؟ ومن

           به این امید زنده ام که یک روز به او برسم و سرود زندگی را زمزمه کنم.

آری آغاز دوست داشتن است

          گر چه پایان راه ناپید است

                من به پایان دگر نمی نگرم

                  که همین دوست داشتن زیباست

  بهت نگفته بودم که دنیا پر فریبیه                 رنگ چشای آبیت همیشه بی رقیبه

   بهت نگفته بودم ستاره ها با ماه اند            گلای سرخ باغچه همیشه بی گناه اند

   بهت نگفته بودم کوچه دل بن بسته             علامت رو قلبم یه خطی شکسته 

    بهت نگفته بودم آسمونت ابری                   دیدن ماه و خو رشید یه رویای سختی

تنها بودم تو رسیدی

                          گفتی ما بشیم بهتره

دیگه تنها نبودم

                         اما بعد ازمدتی سرقرار نیومدی 

یک روز داشتم دنبالت می گشتم                        

                         به تنهای دیگری رسیدم

گفتم چرا تنهایی؟گفت یارم نیومد

                         یکهو باخوشحالی بلندشد

وگفت اومد

                         وقتی برگشتم تو را دیدم ...

 تمام کوچه پس کوچه های دلم را به میمنت ورودت چراغانی و بر دیوار های سنگی اش تابلو هایی از عشق ومهر آویزان کردم. پنجره های دلتنگی ام را به روی آمدنت گشودم تا پر از عطر تو شوم. کی خواهی آمد تا دلم تمام واژه های زیبا را فرش راهت کند ؟

                      زندگی

چون گل سرخی است پر ازبرگ و پراز خار

       یادمان باشد اگر گلی چیدم

  عطروخارو گل و برگ همه همسایه

             دیواربه دیوارند                                                                                                                             

    انجماد قلب ها را از خشکسالی چشم ها می توان فهمید.چشمی که گریستن نمی تواند زیستن نیز نمی داند.

     تنها در آب های آرام است که عکس اشیاء قابل رویت است و تنها در ذهن آرام است که می توانید انعکاس دنیا را تماشا کنید.

    قلب و چشم مثل شیشه و آینه اند .شیشه و آینه زودتر از هر چیز دیگر غبار زدگی خودرا نشان     می دهند...

 وقتی مردم روی قبرم ننویسید که بودم. وقتی مردم روی قبرم ننویسید:نه شعری نه شعاری. ننویسید که بودم از چه تباری. وقتی مردن آخرین نقطه راهه نمی خواد سنگ روی قبرم بذارید. وقتی هر اومدنی رفتنی داره. نمی خواد گل روی قبرم بکارید.   خیلی وقتا پیش از این مرده بودم .عمری دل مرده به سر برده بودم .وقتی مردم روی قبرم ننویسید که بودم.

                                                             به کهکشان وگرنه گریه می کنم ببین که روی کوهها  

                                                               نشسته برف بستنی برای من بخر از آن وگرنه گریه

                                                            می کنم نگو که بچه ای هنوز ای همیشه مهربان مرا

                                                            بزرگتربدان وگرنه گریه می کنم برای من بگیر آن کبوتر

                                                           سپید راکه میپرد درآسمان وگرنه گریه می کنم نبینم

                                                           اینگه دست یک غریبه راگرفته ای وهمیشه مال من

                                                           بمان وگرنه گریه می کنم ...

                تنهامی مانم ای کسانی که ماموردفن من هستید ... هرگاه که من مردم مرا در

                       تابوت سیاهی بگذارید تاهمگان بدانند که جز سیاهی در دنیا چیزی

                            ندیدم .چشمانم راباز بگذارید تابداند که هنوز چشم به راهم

                               دهانم راباز بگذارید تاباور کندکه هنوز ناگفتنی ها دارم

                                      دستانم رابز بگذارید تاببینند که چیزی باخود

                                            نخواهم برد در تابوت راباز بگذاریدتا

                                                شاید که بیاید . آنگاه صلیبی

                                                   ازیخ برسر مزارم بگذارید

                                                       تا با اولین طلوع

                                                         خورشید آب

                                                           گشته و

                                                                      برخاکم بگرید وشما نگریید ... 

                                                           نگو این دل دوری عشقتو باور کرده

                دل من خسته ازاین دست به دعاها بردن

                                                            همه آرزوهابارفتن تومردن

                حالامن یه آرزو دارم توسینه

                                                             که دوباره چشم من تورو ببینه

                واسه پیداکردنت تن به دل سرمامیدم

                                                              آخه تورنگ چشات هیبت دنیا رودیدم

               توی هفت آسمون توتک ستاره منی

                                                             به خدا نازدو چشماتو به دنیا نمیدم

به غم کسی اسیرم که زمن خبرندارد                   چه کنم محبت من که دراو اثرندارد

این دروغ است که می گوینددل به دل راه دارد         دل من زغصه خون شدولی اوخبرندارد

آسمان فرصت خوبی است اگر پر بکشیم               به افق های دل انگیز خدا سر بکشیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد                     طلب عشق زهر بی سروپایی نکنیم